Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

      Ο διαθέτης, (δηλαδή αυτός που γράφει την διαθήκη) με την διαθήκη του, μπορεί να στερήσει τον κατιόντα του (τέκνο ή εγγόνι του) ή τον/την συζυγό του από το δικαίωμα της νόμιμης μοίρας, για κάποιον από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 1840 ΑΚ λόγους, εκθέτοντας τον αναλυτικά στη διαθήκη και ο οποίος πρέπει να είναι υπαρκτός κατά τη σύνταξη αυτής.

      Οι λόγοι αποκληρώσης κατιοντα είναι οι εξής κάτωθι και μόνο:Αν ο κατιών

      1. επιβουλεύθηκε τη ζωή του διαθέτη, του συζύγου ή άλλου κατιόντος του διαθέτη,

      2. προκάλεσε με πρόθεση σωματικές κακώσεις στο διαθέτη ή στο σύζυγό του, από τον οποίο κατάγεται ο κατιών,

      3.έγινε ένοχος κακουργήματος ή σοβαρού πλημμελήματος με πρόθεση, κατά του διαθέτη ή του συζύγου του. Δεν απαιτείται να έχει καταδικασθεί ο κατιών (όπως είναι και το θετό τέκνο του διαθέτη) από ποινικό δικαστήριο, πλην όμως το πολιτικό δικαστήριο, που ερευνά το λόγο της αποκλήρωσης, εξετάζει παρεμπιπτόντως αν συντρέχουν τα στοιχεία κακουργήματος ή πλημμελήματος με την έννοια που λαμβάνονται στο ποινικό δίκαιο. Το δικαστήριο κρίνει εάν το πλημμέλημα είναι "σοβαρό", με βάση την εκάστοτε κρατούσα ηθική και κοινωνική αντίληψη, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης. Έτσι, "σοβαρό" πλημμέλημα από πρόθεση ικανό να θεμελιώσει τον πιο πάνω λόγο αποκλήρωσης είναι, μεταξύ άλλων, η σκαιά ύβρις, η χειροδικία, η απειλή χειροδικίας κ.α. κατά του διαθέτη ή του συζύγου του (ΑΠ 1406/2012).

      4. αθέτησε κακόβουλα την υποχρέωση που είχε από το νόμο να διατρέφει το διαθέτη,

      5.ζει βίο άτιμο ή ανήθικο, παρά τη θέληση του διαθέτη. Η αποκλήρωση για το λόγο αυτό είναι άκυρη, αν ο κατιών κατά το θάνατο του διαθέτη είχε οριστικά εγκαταλείψει τον άτιμο ή ανήθικο βίο.

      Εξάλλου, για να είναι έγκυρη η αποκλήρωση, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:

      α) να γίνει με διαθήκη

      β) να υπάρχει βούληση του διαθέτη να στερήσει τον κατιόντα του από τη νόμιμη μοίρα του, η οποία μπορεί να έχει διατυπωθεί ρητά (με τον όρο "αποκληρώνω" ή "στερώ από τη νόμιμη μοίρα, ενδέχεται, όμως, και να προκύπτει ερμηνευτικά από το περιεχόμενο της διαθήκης

      γ) να συντρέχει λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 1840ΑΚ, των οποίων αποκλείεται η διεύρυνση ή η αναλογική εφαρμογή και σε άλλες περιπτώσεις αποδοκιμαστέας συμπεριφοράς του κατιόντος προς το διαθέτη και την οικογένεια του

      δ) να αναφέρεται ο λόγος αποκλήρωσης στη διαθήκη, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου, ως προς το ποιον λόγο αποκλήρωσης εννοεί ο διαθέτης

      ε) να υφίσταται ο λόγος αποκλήρωσης κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι το θάνατο του διαθέτη και

      στ) να μην έχει δοθεί συγγνώμη εκ μέρους του τελευταίου.

      Αν δεν συντρέχουν οι προαναφερόμενες προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει, όταν η αποκλήρωση έγινε χωρίς νόμιμο λόγο ή όταν ο λόγος της αποκλήρωσης που αναφέρεται στη διαθήκη δεν είναι αληθινός ή έγινε για λόγο, για τον οποίο έχει δοθεί συγγνώμη, η αποκλήρωση είναι άκυρη και ισχύει ως αποκλεισμός του μεριδούχου από την εξ αδιαθέτου διαδοχή.

      Κατά συνέπεια, ο αποκληρωθείς λαμβάνει τη νόμιμη μοίρα του, που είναι το ήμισυ της εξ αδιαθέτου μερίδας του, αλλά όχι πλέον αυτής, διότι κατά το επιπλέον διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις της διαθήκης, εφόσον δεν γίνεται επίκληση και δεν αποδεικνύεται νόμιμος λόγος ακυρότητας ή ακυρώσιμου της διαθήκης (ΑΠ 1349/2005).

      Σε περίπτωση δε αποκλήρωσης, ο αποκληρωθείς μπορεί να ασκήσει αναγνωριστική αγωγή για την αναγνώριση της αβασιμότητας- αναλήθειας και ανυπαρξίας των αναφερομένων στη διαθήκη λόγων αποκλήρωσης και, επομένως, ακυρότητας της διάταξης περί αποκλήρωσης, με σκοπό την αναγνώριση περαιτέρω του κληρονομικού του δικαιώματος της νόμιμης μοίρας (ΑΠ 766/2004).

      Εφόσον αναγνωρισθεί τελεσιδίκως η ακυρότητα αυτή ο μεριδούχος λαμβάνει αυτοδικαίως το ποσοστό της νόμιμης μοίρας του επί της κληρονομιάς του διαθέτη ή το ελλείπον και όχι την εξ αδιαθέτου μερίδα του, αφού σκοπός του διαθέτη με την αποκλήρωση είναι να στερήσει στο νόμιμο μεριδούχο το ποσοστό της νόμιμης μοίρας του (ΟλΑΠ 935/75, ΑΠ 129/91).

      Γενικά, δικαίωμα νόμιμης μοίρας στην κληρονομιά έχουν οι κατιόντες και οι γονείς του κληρονομουμένου, καθώς και ο επιζών σύζυγος, οι οποίοι θα καλούνταν ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι, κατά το ποσοστό δε της νόμιμης μοίρας, ήτοι στο 1/2 της εξ αδιαθέτου μερίδας, ο μεριδούχος συντρέχει αυτοδικαίως εκ του νόμου, ως κληρονόμος στο σύνολο της κληρονομιάς και έχει εμπράγματο δικαίωμα, κατά το ανωτέρω ποσοστό, εφ` όλων των στοιχείων της κληρονομιαίας περιουσίας, το οποίο ασκεί με την περί κλήρου αγωγή, εκτός αν με παροχές στη ζωή έχει καλυφθεί το ως άνω ποσοστό της νόμιμης μοίρας.

      Περαιτέρω, σε περίπτωση που υφίσταται κληρονομικό δικαίωμα εκ διαθήκης, εκείνος που έχει δικαίωμα νόμιμης μοίρας στην κληρονομιά (μεριδούχος) δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο της διαθήκης κατά το μέρος που με αυτό αποκλείεται, περιορίζεται ή επιβαρύνεται η δική του νόμιμη μοίρα, η οποία (διαθήκη) κατά το μέρος αυτό είναι άκυρη. Ο μεριδούχος μπορεί να αντιτάξει το δικό του εκ του νόμου κληρονομικό δικαίωμα έναντι του εκ διαθήκης κληρονόμου, του οποίου η εγκατάσταση περιορίζεται, κατόπιν αυτού, στο μέρος που δεν προσβάλλει τη νόμιμη μοίρα.

      Ειδικότερα, για τον υπολογισμό της νόμιμης μοίρας οποιουδήποτε μεριδούχου, η οποία συνίσταται στο μισό της εξ αδιαθέτου μερίδας, λαμβάνεται ως βάση η κατάσταση και η αξία της κληρονομιάς κατά το χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου, δηλαδή, συνυπολογίζονται όλα τα δεκτικά κληρονομικής διαδοχής περιουσιακά στοιχεία που υπάρχουν κατά το χρόνο αυτό στην κληρονομιά (πραγματική κληρονομική ομάδα), από την οποία αφαιρούνται τα χρέη της κληρονομιάς και οι δαπάνες της κηδείας του κληρονομουμένου και της απογραφής της κληρονομιάς. Ακολούθως, προστίθενται και θεωρούνται ότι υπάρχουν στην κληρονομιά (πλασματική κληρονομική ομάδα), με την αξία που είχαν κατά το χρόνο της παροχής, οτιδήποτε ο κληρονομούμενος παραχώρησε, όσο ζούσε, χωρίς αντάλλαγμα σε μεριδούχο είτε με δωρεά είτε με άλλο τρόπο και, επίσης, οποιαδήποτε δωρεά που ο κληρονομούμενος έκανε στα τελευταία δέκα χρόνια πριν από το θάνατο του, εκτός αν την επέβαλαν λόγοι ευπρέπειας ή ιδιαίτερο ηθικό καθήκον. Στη νόμιμη μοίρα καταλογίζονται οι παροχές σε μεριδούχο, με την αξία που είχαν όταν έγιναν, εφόσον προστίθενται στην κληρονομιά, εκτός αν ο κληρονομούμενος όρισε διαφορετικά όταν έδωσε την παροχή. Οι δωρεές προστίθενται, έστω και αν δεν έχει τηρηθεί ο τύπος της δωρεάς.

      Έτσι, για τον υπολογισμό της νόμιμης μοίρας μεριδούχου (κατιόντων και γονέων του κληρονομουμένου, καθώς και του επιζώντος συζύγου):

      α) εκτιμάται η αξία όλων των αντικειμένων της κληρονομιάς κατά το χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου. Εξεύρεση της αξίας της κληρονομιάς "με εκτίμηση" σημαίνει ότι, για τον υπολογισμό της νόμιμης μοίρας, ως αξία της κληρονομιάς δεν νοείται η αγοραία αξία, αλλά η πραγματική αξία αυτής, η οποία εξευρίσκεται με εκτίμηση, η οποία, σε ομαλές οικονομικές συνθήκες, συμπίπτει, κατά κανόνα, με την αγοραία αξία. Ειδικότερα δε, εφόσον πρόκειται να υπολογιστεί η αξία της οικοσκευής του κληρονομουμένου, που αποτελείται από διάφορα αντικείμενα (π.χ. έπιπλα, αντίκες, διακοσμητικά αντικείμενα, σερβίτσια, ασημικά, κοσμήματα κ.λ.π.) πρέπει να προσδιορίζεται η αξία καθ` ενός αντικειμένου χωριστά

      β) αφαιρούνται από την αξία αυτή της πραγματικής ομάδας της κληρονομιάς τα χρέη της και οι δαπάνες κηδείας του κληρονομουμένου και απογραφής της κληρονομιάς,

      γ) στο ποσό που απομένει μετά την αφαίρεση των παραπάνω χρεών, προστίθενται, με την αξία που είχαν κατά το χρόνο που πραγματοποιήθηκαν, οι πιο πάνω παροχές του κληρονομουμένου προς τους μεριδούχους ή τρίτους,

      δ) με βάση την αυξημένη (πλασματική) κληρονομική ομάδα που προσδιορίστηκε κατά τον προαναφερόμενο τρόπο, εξευρίσκεται η νόμιμη μοίρα του μεριδούχου,

      ε) από το ποσό αυτής (νόμιμης μοίρας) αφαιρείται η αξία των πραγμάτων, στα οποία τυχόν έχει εγκατασταθεί ο μεριδούχος, καθώς και η αξία της παροχής που τυχόν είχε λάβει και υπόκειται σε συνεισφορά και

      στ) αν προκύπτει ότι τίποτε δεν έχει καταλειφθεί σ` αυτόν, σχηματίζεται ένα κλάσμα, με αριθμητή το ποσό της εξευρισκόμενης με τον πιο πάνω τρόπο νόμιμης μοίρας του και παρονομαστή την αξία εκείνων των στοιχείων της πραγματικής ομάδας, από τα οποία, χωρίς αφαίρεση χρεών και δαπανών, θα λάβει ο μεριδούχος το απαιτούμενο ποσοστό για την κάλυψη της νόμιμης μοίρας του.

      Το κλάσμα αυτό ή δεκαδικός αριθμός, που προκύπτει από τη διαίρεση του αριθμητή με τον παρονομαστή, παριστά το ποσοστό που πρέπει να πάρει ο μεριδούχος αυτούσιο σε κάθε αντικείμενο της πραγματικής ομάδας της κληρονομιάς, για να λάβει, έτσι, τη νόμιμη μοίρα του. Κατά το ποσοστό αυτό, ο μεριδούχος συντρέχει ως κληρονόμος σε όλα τα κληρονομιαία πράγματα.

      Τέλος, καταλογίζεται στη νόμιμη μοίρα, με την αξία που είχε όταν έγινε, η προίκα (για τη σύσταση της οποίας απαιτείτο ο τύπος του συμβολαιογραφικού εγγράφου) και οτιδήποτε ο κληρονομούμενος παραχώρησε εν ζωή στο μεριδούχο με τον όρο να καταλογιστεί στη νόμιμη μοίρα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

                     ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

           Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

   e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">natmil@otenet.gr, info@legalaction.gr

   www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

Η αλλαγή του ονόματος και επωνύμου κάποιου είναι μια δύσκολη υπόθεση στην Ελλάδα για να γίνει. Συγκεκριμένα, η διαδικασία αλλαγής επωνύμου είναι σχεδόν ακατόρθωτη καθώς την αλλαγή αποφασίζει ο Δήμαρχος του τόπου κατοικίας του αιτούντος την αλλαγή αυτή. Στην πραξη την απόφαση παίρνει ο ληξιάρχος αλλά συνήθως οι απόφασεις αυτές είναι απορριπτικές. Έτσι όσοι θέλουν να αλλάξουν το επώνυμό τους για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούν εύκολα να το κάνουν παρά μόνο ασκώντας κατά της απορριπτικής απόφασης, προσφυγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Από την άλλη η αλλαγή του ονόματος γίνεται με δικαστική απόφαση μετά από αίτηση που υποβάλλεται στο αρμόδιο Ειρηνοδικείο του τόπου της ληξιαρχικής πράξης γέννησης. Απαραίτητη τυπική προϋποθεση για την άσκηση αίτησης αλλαγής ονόματος είναι η ύπαρξη ελληνικής ληξιαρχικής πράξης γέννησης. Δηλαδή το όνομά του στην Ελλάδα μπορεί να το άλλαξει μόνο αυτός που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό. Εξαίρεση αποτελούν αυτοί που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό αλλά είτε οι γονείς τους είναι Ελληνες οπότε καταχωρήθηκε η ληξιαρχική πραξη γέννησης στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών, είτε απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια με καθορισμό, οπότε και πάλι έχει καταχωρηθεί η ληξιαρχική πράξη γέννησης τους στο Ειδικό Ληξιαρχείο.

Όσοι έχουν αποκτήσει ελληνική ταυτότητα με πολιτογράφηση, δεν μπορούν να αλλάξουν το ονοματεπώνυμό τους στην Ελλάδα, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσουν την διαδικασία αλλαγής στην χώρα καταγωγής τους με όποιον τρόπο προβλέπεται εκεί.

Τυχεροί σε κάθε περίπτωση είναι όσοι είναι Έλληνες είτε από γεννήσεως είτε με πολιτογράφηση, αλλά μένουν στο εξωτερικό.

Και τουτο διότι σε αντίθεση με την Ελλάδα και το Ελληνικό Δίκαιο αναφορικά με την αλλαγή του ονόματος, στο εξωτερικό η αλλαγή ονόματος ή επωνύμου γίνεται με μια απλή δήλωση στην αρμόδια δημόσια υπηρεσία.

Επομένως ο κάθε Έλληνας κάτοικος εξωτερικού, που επιθυμεί να αλλάξει τα στοιχεία της ταυτότητάς του (όνομα ή επώνυμό ή και τα δύο) δεν έχει παρά να προσφύγει στην αρμόδια αρχή και να κάνει την δήλωση για την αλλαγή αυτή.

Εφόσον γίνει η αλλαγή του ονόματος στο εξωτερικό, τότε μετά ανοίγει ο δρόμος για την αλλαγή των στοιχείων και στα ελληνικά έγγραφα. Δηλαδή αλλάζουν τα στοιχεία στην ταυτότητα ή το διαβατήριο. Στην περίπτωση αυτή δεν απαιτείται να υπάρχει ελληνική ληξιαρχική πράξη γέννησης και μπορεί να αλλάξει το όνομά του κάποιος που έχει κάνει πολιτογράφηση.

Συγκεκριμένα, ασκείται αίτηση στο Πρωτοδικείο και ζητείται να αναγνωριστεί ηισχύς της αλλοδαπής διοικητικής πράξης και στην Ελλάδα. Αν η πράξη αυτή αφορά την αλλαγή του ονόματος, το Δικαστηριο με την απόφαση του δέχεται την αλλαγή του ονόματος και σε όλα τα έγγραφα (ληξιαρχικά, δημοτολογικά κ.τ.λ. ) γίνεται αυτή η μεταβολή.

Η διαδικασία είναι σχετικά σύντομη σε χρόνο και το αποτέλεσμα θετικό.

Για όσους είναι κάτοικοι Μεγάλης Βρετανίας η διαδικασία αλλαγής γίνετα με το λεγόμενο deedpoll. Στην Γερμανία επίσης προβλέπεται σχετική δήλωση για την αλλαγή του επωνύμου.

Οι γυναίκες δε που παντρευονται Βρετανούς, Γερμανούς ή Ρουμάνους υπήκοους μπορούν να αλλάξουν το επώνυμό τους και να λάβουν το επώνυμό του συζύγου τους κατά την δήλωση του γάμου τους στο Ληξιαρχείο.

Αυτό πιθανόν να συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ανάλογα με το τι προβλέπει το οικογενειακό τους δίκαιο.

Ειδικά για τις γυναίκες, συζύγους αλλοδαπων αντρών, είναι διαδεδομένο να παίρνουν μετά το γάμο το επώνυμό των συζύγων τους.

Στην Ελλάδα αυτό δεν επιτρέπεται και η γυναίκα μετά το γάμο εξακολουθεί να διατηρεί το πατρικό της επώνυμο. Επομένως υπάρχει σύγχυση μεταξύ των ελληνικών της εγγράφων όπου φαίνεται με το πατρικό της επώνυμο και των αλλοδαπών εγγράφων της που την αναφέρουν με το επώνυμο του συζύγου. Αν η γυναίκα αυτή έχει δύο διαβατήρια, το πρόβλημα είναι εμφανές.

Εμφανές θα είναι και το πρόβλημα μετά την γέννηση των παιδιών της οπού δεν θα υπάρχει ταυτοπροσωπία στα στοιχεία της και ίσως να μην μπορεί να δηλώσει την γέννηση των παιδιών της στην Ελλάδα.

Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να υπάρχει πλήρης ταυτοπροσωπεία των στοιχείων των ονοματεπωνύμων ώστε να μην δημιουργούνται προβλήματα και σύγχυση καθότι έχουμε να κάνουμε με έγγραφα ταυτότητας και διαβατηρίων.

Ήδη στην Μεγάλη Βρετανία δεν μπορεί να εκδοθεί βρετανικό διαβατήριο αν δεν υπάρχει ταυτοπροσωπία μεταξυ των ελληνικών και βρετανικών εγγράφων.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

       ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

           Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">natmil@otenet.gr, info@legalaction.gr

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*
 
 
 Το τροχαίο ατύχημα συνέβη σε οδό ταχείας κυκλοφορίας με τον οδηγό του οχήματος να οδηγεί στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας του αυτοκινητόδρομου, όταν μπροστά του στο ίδιο αυτό ρεύμα βρέθηκε μια χελώνα η οποία είχε διασχίσει το
 
οδόστρωμα από την δεξιά πλευρά του αυτοκινητόδρομου όπου είχε θαμνώδη βλάστηση. Το όχημα προσέκρουσε με τον εμπρόσθιο αριστερό τροχό του οχήματος του στην χελώνα, με αποτέλεσμα να εκτραπεί της πορείας του και να επιπέσει με
 
το αριστερό μέρος του αυτοκινήτου στο τσιμεντένιο διάζωμα που χωρίζει τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας. Δεν υπήρχε τραυματισμός του οδηγού, παρά μόνο υλικές ζημιές του οχήματος.
 
Το δικαστήριο έκρινε ότι υπαίτιοι για το εν λόγω ατύχημα κατά ποσοστό συνυπαιτιότητας 80% είναι οι υπάλληλοι της εταιρείας που είχε αναλάβει την επίβλεψη της οδού, οι οποίοι, από έλλειψη της προσήκουσας επιμέλειας και προσοχής, την
 
οποία όφειλαν και μπορούσαν να επιδείξουν, δεν μερίμνησαν να εντοπίσουν, μέσω των ειδικών καμερών ελέγχου της κυκλοφορίας και των μονάδων περιπολίας που διαθέτουν, το ζώο που βρισκόταν στο οδόστρωμα και κατόπιν να λάβουν όλα
 
τα αναγκαία μέτρα για την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων, ήτοι να προειδοποιήσουν άμεσα, μέσω των φωτεινών ηλεκτρονικών πινάκων που υπάρχουν στον αυτοκινητόδρομο, τους χρήστες του αυτοκινητόδρομου σχετικά με την ύπαρξη
 
ζώου και να προβούν στην όσο το δυνατόν συντομότερη απομάκρυνσή του από το οδόστρωμα.
 
Το δικαστήριο επίσης δέχθηκε ότι δεδομένου ότι στο σημείο του ατυχήματος η οδός έχει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας πλέον της λωρίδας έκτακτης ανάγκης, η δε χελώνα, που προφανώς εισήλθε στο οδόστρωμα από την εκ δεξιών θαμνώδη
 
περιοχή, εντοπίστηκε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, ενόψει και της εξαιρετικά μικρής ταχύτητας με την οποία κινείται το ζώο αυτό, ότι παρέμεινε στο οδόστρωμα για αρκετή ώρα, ώστε θα έπρεπε να έχει εντοπιστεί έστω από τις μονάδες
 
περιπολίας της εταρειάς.
 
Από την άλλη ωστόσο, το δικαστήριο δέχτηκε ότι συνυπαίτιος του ατυχήματος ήταν και ο οδηγός του οχήματος ο οποίος δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, καθώς δεν αντελήφθη εγκαίρως το εμπόδιο που υπήρχε
 
στην πορεία του αυτοκινήτου του, ώστε να διενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό. Το ποσοστό δε ευθύνης που βαρύνει τον οδηγό για το επίδικο συμβάν ανέρχεται, σε 20%.
 
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου αποζημιώθηκε από την εταιρεία που επέβλεπε το οδόστρωμα για τις υλικές ζημιές που υπέστη το όχημά του κατά ποσοστό 20% μειωμένο από το αρχικό ποσό, και έλαβε και χρηματική
 
αποζημίωση ηθικής βλάβης μειωμένη κατά το ίδιο ποσοστό.
 
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ
 
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ
 
Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή
 
Τηλ. 6945-028153, 213-0338950
 
e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
 
www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου
 

 

 Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

Η αλλαγή του ονόματος και επωνύμου κάποιου είναι μια δύσκολη υπόθεση στην Ελλάδα για να γίνει. Συγκεκριμένα, η διαδικασία αλλαγής επωνύμου είναι σχεδόν ακατόρθωτη καθώς την αλλαγή αποφασίζει ο Δήμαρχος του τόπου κατοικίας του αιτούντος την αλλαγή αυτή. Στην πραξη την απόφαση παίρνει ο ληξιάρχος αλλά συνήθως οι απόφασεις αυτές είναι απορριπτικές. Έτσι όσοι θέλουν να αλλάξουν το επώνυμό τους για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούν εύκολα να το κάνουν παρά μόνο ασκώντας κατά της απορριπτικής απόφασης, προσφυγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Από την άλλη η αλλαγή του ονόματος γίνεται με δικαστική απόφαση μετά από αίτηση που υποβάλλεται στο αρμόδιο Ειρηνοδικείο του τόπου της ληξιαρχικής πράξης γέννησης. Απαραίτητη τυπική προϋποθεση για την άσκηση αίτησης αλλαγής ονόματος είναι η ύπαρξη ελληνικής ληξιαρχικής πράξης γέννησης. Δηλαδή το όνομά του στην Ελλάδα μπορεί να το άλλαξει μόνο αυτός που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό. Εξαίρεση αποτελούν αυτοί που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό αλλά είτε οι γονείς τους είναι Ελληνες οπότε καταχωρήθηκε η ληξιαρχική πραξη γέννησης στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών, είτε απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια με καθορισμό, οπότε και πάλι έχει καταχωρηθεί η ληξιαρχική πράξη γέννησης τους στο Ειδικό Ληξιαρχείο.

Όσοι έχουν αποκτήσει ελληνική ταυτότητα με πολιτογράφηση, δεν μπορούν να αλλάξουν το ονοματεπώνυμό τους στην Ελλάδα, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσουν την διαδικασία αλλαγής στην χώρα καταγωγής τους με όποιον τρόπο προβλέπεται εκεί.

Τυχεροί σε κάθε περίπτωση είναι όσοι είναι Έλληνες είτε από γεννήσεως είτε με πολιτογράφηση, αλλά μένουν στο εξωτερικό.

Και τουτο διότι σε αντίθεση με την Ελλάδα και το Ελληνικό Δίκαιο αναφορικά με την αλλαγή του ονόματος, στο εξωτερικό η αλλαγή ονόματος ή επωνύμου γίνεται με μια απλή δήλωση στην αρμόδια δημόσια υπηρεσία.

Επομένως ο κάθε Έλληνας κάτοικος εξωτερικού, που επιθυμεί να αλλάξει τα στοιχεία της ταυτότητάς του (όνομα ή επώνυμό ή και τα δύο) δεν έχει παρά να προσφύγει στην αρμόδια αρχή και να κάνει την δήλωση για την αλλαγή αυτή.

Εφόσον γίνει η αλλαγή του ονόματος στο εξωτερικό, τότε μετά ανοίγει ο δρόμος για την αλλαγή των στοιχείων και στα ελληνικά έγγραφα. Δηλαδή αλλάζουν τα στοιχεία στην ταυτότητα ή το διαβατήριο. Στην περίπτωση αυτή δεν απαιτείται να υπάρχει ελληνική ληξιαρχική πράξη γέννησης και μπορεί να αλλάξει το όνομά του κάποιος που έχει κάνει πολιτογράφηση.

Συγκεκριμένα, ασκείται αίτηση στο Πρωτοδικείο και ζητείται να αναγνωριστεί ηισχύς της αλλοδαπής διοικητικής πράξης και στην Ελλάδα. Αν η πράξη αυτή αφορά την αλλαγή του ονόματος, το Δικαστηριο με την απόφαση του δέχεται την αλλαγή του ονόματος και σε όλα τα έγγραφα (ληξιαρχικά, δημοτολογικά κ.τ.λ. ) γίνεται αυτή η μεταβολή.

Η διαδικασία είναι σχετικά σύντομη σε χρόνο και το αποτέλεσμα θετικό.

Για όσους είναι κάτοικοι Μεγάλης Βρετανίας η διαδικασία αλλαγής γίνετα με το λεγόμενο deedpoll. Στην Γερμανία επίσης προβλέπεται σχετική δήλωση για την αλλαγή του επωνύμου.

Οι γυναίκες δε που παντρευονται Βρετανούς, Γερμανούς ή Ρουμάνους υπήκοους μπορούν να αλλάξουν το επώνυμό τους και να λάβουν το επώνυμό του συζύγου τους κατά την δήλωση του γάμου τους στο Ληξιαρχείο.

Αυτό πιθανόν να συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ανάλογα με το τι προβλέπει το οικογενειακό τους δίκαιο.

Ειδικά για τις γυναίκες, συζύγους αλλοδαπων αντρών, είναι διαδεδομένο να παίρνουν μετά το γάμο το επώνυμό των συζύγων τους.

Στην Ελλάδα αυτό δεν επιτρέπεται και η γυναίκα μετά το γάμο εξακολουθεί να διατηρεί το πατρικό της επώνυμο. Επομένως υπάρχει σύγχυση μεταξύ των ελληνικών της εγγράφων όπου φαίνεται με το πατρικό της επώνυμο και των αλλοδαπών εγγράφων της που την αναφέρουν με το επώνυμο του συζύγου. Αν η γυναίκα αυτή έχει δύο διαβατήρια, το πρόβλημα είναι εμφανές.

Εμφανές θα είναι και το πρόβλημα μετά την γέννηση των παιδιών της οπού δεν θα υπάρχει ταυτοπροσωπία στα στοιχεία της και ίσως να μην μπορεί να δηλώσει την γέννηση των παιδιών της στην Ελλάδα.

Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να υπάρχει πλήρης ταυτοπροσωπεία των στοιχείων των ονοματεπωνύμων ώστε να μην δημιουργούνται προβλήματα και σύγχυση καθότι έχουμε να κάνουμε με έγγραφα ταυτότητας και διαβατηρίων.

Ήδη στην Μεγάλη Βρετανία δεν μπορεί να εκδοθεί βρετανικό διαβατήριο αν δεν υπάρχει ταυτοπροσωπία μεταξυ των ελληνικών και βρετανικών εγγράφων.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

       ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

           Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">natmil@otenet.gr, info@legalaction.gr

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

 

Το Μονομελές Πρωτοδικείο μέσα στο νέο έτος προχώρησε σε άλλη μια γενναία απόφαση σχετικά με τις δανειακές συμβάσεις και τους καταχρηστικούς όρους που αυτές περιέχουν, ακυρώνοντας στο σύνολό της Διαταγή Πληρωμής που εξέδωσε η τράπεζα για οφειλή ύψους πάνω από 100.000 ευρώ. Η απόφαση αιτιολογεί με πολύ ακρίβεια, ορθότητα και σαφήνεια τις διατάξεις αυτές που θεμελιώνουν την καταχρηστικότητα του όρου που περιέχεται στις περισσότερες δανειακές συμβάσεις και που υπολογίζει τον τόκο με βάση τις 360 ημέρες και όχι τις 365, επιβαρύνοντας τον καταναλώτη με ποσό μεγαλύτερο από την πραγματική οφειλή του.

Ειδικότερα: Δυνάμει σύμβασης τοκοχρεωλυτικού προσωπικού δανείου που καταρτίσθηκε μεταξύ της καθ` ης τράπεζας και του ανακόπτοντα, ο ανωτέρω έλαβε ποσό 100.000 ευρώ, το οποίο συμφωνήθηκε να εξοφληθεί σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται από την ως άνω σύμβαση. Λόγω υπερημερίας του δανειολήπτη ως προς την πληρωμή των υποχρεώσεών του η δανείστρια τράπεζα, κατήγγειλε την εν λόγω δανειακή σύμβαση δια εξώδικης δήλωσης καταγγελίας.

 

Κατά το χρόνο κλεισίματος του λογαριασμού αυτός εμφάνιζε χρεωστικό κατάλοιπο περί τις 140.000 ευρώ. Λόγω υπερημερίας του ανακόπτοντα ως προς την καταβολή του εν λόγω ποσού, η καθ` ης ζήτησε και πέτυχε την έκδοση διαταγής πληρωμής. Όπως συνάγεται από το κείμενο της επίμαχης σύμβασης, και δη από τον όρο 4.3 αυτής, προκύπτει ότι ως βάση υπολογισμού των τόκων ετέθη από την καθ` ης έτος 360 ημερών. Ο εν λόγω όμως τρόπος υπολογισμού των τόκων δεν αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συμφωνίας αλλά επιβλήθηκε μονομερώς από την καθ` ης, στο πλαίσιο της λογικής ότι είτε ο δανειολήπτης θα αποδεχόταν (εν είδει πακέτου) μεταξύ άλλων και τον όρο αυτό είτε δεν θα κατήρτιζε καθόλου την επίδικη σύμβαση (take it or leave it). Η καθ` ης ουδέποτε γνωστοποίησε στον ανακόπτοντα τον παραπάνω τρόπο επιβάρυνσής του αλλά αντιθέτως τον επέβαλε σε αυτόν ως κάτι δεδομένο και ανεπίδεκτο διαπραγμάτευσης, παρά τη συνδρομή στο πρόσωπό του της ιδιότητας του καταναλωτή κατά την έννοια του Ν 2251/1994.

 

Στο άρθρο 1 παρ. 4 του Ν 2251/1994 ορίζεται ότι καταναλωτής είναι κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, για το οποίο προορίζονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες που προσφέρονται στην αγορά ή το οποίο κάνει χρήση τέτοιων προϊόντων ή υπηρεσιών, εφόσον αποτελεί τελικό αποδέκτη τους. Αναγκαία προϋπόθεση προκειμένου να θεωρηθεί ως καταναλωτής το πρόσωπο που επιζητεί την προστασία του νόμου είναι να πρόκειται για προϊόντα ή υπηρεσίες που προσφέρονται στην αγορά και ο προμηθευόμενος τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες να είναι ο τελικός αποδέκτης τους. Καταναλωτής, άλλωστε, θεωρείται ο τελικός οικονομικός αποδέκτης των ανωτέρω προϊόντων και υπηρεσιών, που προσφέρονται στην αγορά, ανεξαρτήτως αν αποβλέπουν στην ικανοποίηση μη επαγγελματικών αναγκών. Καταναλωτής, επομένως, θεωρείται και ο έμπορος που λαμβάνει πίστωση από Τράπεζα για να καλύψει τις χρηματικές ανάγκες του ως τελικός αποδέκτης υπηρεσιών για να τις καταναλώσει και όχι να τις προσφέρει περαιτέρω με αντάλλαγμα και όταν συνάπτει συναλλαγές που είναι βοηθητικές για τη συγκεκριμένη εμπορική του δραστηριότητα, ενώ σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που εγγυάται υπέρ καταναλωτή, εφόσον δεν ενεργεί στο πλαίσιο της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του, είναι καταναλωτής. Συνεπώς, ο εγγυητής υπέρ πιστούχου, υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, είναι καταναλωτής, διότι η εγγύηση είναι παρεπόμενη της πιστώσεως σύμβαση και η Τράπεζα δεν θα είχε καταρτίσει τη σύμβαση πιστώσεως, εάν η εγγύηση δεν είχε προσλάβει το περιεχόμενο το οποίο η Τράπεζα επιθυμεί, οπότε θα ήταν αντιφατικό να μην έχει και ο εγγυητής την ιδιότητα του καταναλωτή. Ήδη με την απόφαση της ΟλΑΠ 13/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ υιοθετήθηκε η προαναφερθείσα διευρυμένη έννοια του καταναλωτή. Περαιτέρω, οι γενικοί όροι συναλλαγών (ΓΟΣ), δηλαδή οι όροι που έχουν διατυπωθεί εκ των προτέρων για απροσδιόριστο αριθμό μελλοντικών συμβάσεων, απαγορεύονται και είναι άκυροι αν έχουν ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της ισορροπίας των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλόμενων μερών εις βάρος του καταναλωτή. Ο καταχρηστικός χαρακτήρας τέτοιου γενικού όρου κρίνεται αφού ληφθούν υπόψη η φύση των αγαθών ή υπηρεσιών που αφορά η σύμβαση, το σύνολο των ειδικών συνθηκών κατά τη σύναψή της και όλες οι υπόλοιπες ρήτρες της σύμβασης ή άλλης σύμβασης από την οποία εξαρτάται. Καταχρηστικοί, ενδεικτικά, είναι οι ΓΟΣ, που, μεταξύ άλλων.... ε) επιφυλάσσουν στον προμηθευτή το δικαίωμα μονομερούς λύσης ή τροποποίησης της σύμβασης χωρίς ορισμένο ειδικό και σπουδαίο λόγο ια) χωρίς σπουδαίο λόγο αφήνουν το τίμημα αόριστο και δεν επιτρέπουν τον προσδιορισμό του με κριτήρια ειδικά καθορισμένα στη σύμβαση και εύλογα για τον καταναλωτή ... ιγ) αποκλείουν ή περιορίζουν υπέρμετρα την ευθύνη του προμηθευτή ... κστ) επιτρέπουν στον προμηθευτή να απαιτήσει από τον καταναλωτή υπέρμετρες εγγυήσεις ... κζ) αναστρέφουν το βάρος απόδειξης σε βάρος του καταναλωτή ή περιορίζουν υπέρμετρα τα αποδεικτικά του μέσα ... λ) επιβάλλουν στον καταναλωτή, σε περίπτωση μη εκπλήρωσης της παροχής του, υπέρμετρη οικονομική επιβάρυνση. Οι πιο πάνω αναφερόμενες ενδεικτικά περιπτώσεις γενικών όρων θεωρούνται, άνευ ετέρου, απο το νόμο, ως καταχρηστικοί. Κατά την έννοια των παραπάνω διατάξεων, για την κρίση της ακυρότητας ή μη ως καταχρηστικών των όρων αυτών λαμβάνεται υπόψη κατά κύριο λόγο το συμφέρον του καταναλωτή με συνεκτίμηση όμως της φύσης των αγαθών ή υπηρεσιών που αφορά η σχετική σύμβαση καθώς και του σκοπού της, πάντοτε δε στα πλαίσια επίτευξης σχετικής ισορροπίας των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλόμενων μερών. Τα συμφέροντα, η διατάραξη της ισορροπίας των οποίων εις βάρος του καταναλωτή μπορεί να χαρακτηρίσει έναν γενικό όρο άκυρο ως καταχρηστικό, πρέπει να είναι ουσιώδη, η διατάραξη δε αυτή πρέπει να είναι ιδιαίτερα σημαντική σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης. Προς τούτο λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα των συμβαλλόμενων στη συγκεκριμένη σύμβαση μερών και εξετάζεται ποιο είναι το συμφέρον του προμηθευτή για διατήρηση του όρου που ελέγχεται και ποιο είναι εκείνο του καταναλωτή για κατάργησή του. Δηλαδή ερευνάται ποιες συνέπειες θα έχει η διατήρηση ή κατάργηση του όρου για κάθε πλευρά, πώς θα μπορούσε κάθε μέρος να εμποδίσει την επέλευση του κινδύνου που θέλει να αποτρέψει ο συγκεκριμένος γενικός όρος και πώς μπορεί κάθε μέρος να προστατευθεί από τις συνέπειες της επέλευσης του κινδύνου με δικές του ενέργειες. Οι Γενικοί Όροι Συναλλαγών, τέλος, πρέπει, σύμφωνα με την αρχή της διαφάνειας, να παρουσιάζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μερών κατά τρόπο ορισμένο, ορθό και σαφή.

Ο υπολογισμός του τόκου με βάση το έτος 360 ημερών προσκρούει στην ανωτέρω αρχή της διαφάνειας. Επομένως, αποδεικνύεται η παράνομη επιβάρυνση της επίδικης απαίτησης η οποία επιδικάστηκε με την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής με τόκους περισσότερους κατά 1.3889% ανά ημέρα, οι οποίοι κατά τη λειτουργία της σύμβασης ανατοκίζονταν από την πρώτη ημέρα καθυστέρησής τους, τα ποσά δε που προέκυπταν από τον ως άνω παράνομο ανατοκισμό ενσωματώνονταν στο κεφάλαιο ανά εξάμηνο, σύμφωνα με τον όρο 4.3 της σύμβασης και επανεκτοκίζονταν ως μέρος του κεφαλαίου.

Με το να υπολογίζεται το επιτόκιο σε έτος 360 ημερών, ο καταναλωτής δεν πληροφορείται το (πραγματικό) ετήσιο επιτόκιο, όπως αυτό θα έπρεπε να προσδιορίζεται. Η δανείστρια τράπεζα διασπά, με τον εν λόγω όρο, εντελώς τεχνητά και κατ` απόκλιση των δικαιολογημένων προσδοκιών του καταναλωτή, το χρονικό διάστημα (το έτος), στο οποίο όφειλε να αναφέρεται το επιτόκιο, δημιουργώντας έτσι μια πρόσθετη επιβάρυνση του καταναλωτή - δανειολήπτη, ο οποίος, δοθέντος του ότι το επιτόκιο της μιας ημέρας προσδιορίζεται με βάση έτος 360 ημερών, επιβαρύνεται για κάθε ημέρα με τόκους μεγαλύτερους κατά 1,3889%, αφού το επιτόκιο υποδιαιρείται για τον προσδιορισμό του τόκου προς 360 ημέρες, χωρίς αυτή η μεγαλύτερη επιβάρυνσή του να μπορεί να δικαιολογηθεί με την επίκληση κάποιου σύνθετου χαρακτήρα της παρεχόμενης υπηρεσίας ή από κάποιους εύλογους για τον καταναλωτή λόγους ή από κάποιο δικαιολογημένο ενδιαφέρον της τράπεζας, ιδίως μάλιστα στη σύγχρονη εποχή, όπου τα ηλεκτρονικά μέσα προσφέρουν χωρίς καμία πρόσθετη δυσχέρεια τη δυνατότητα για τον επακριβή υπολογισμό των τόκων με έτος 365 ημερών. Άλλωστε, το έτος των 365 ημερών ισχύει και εφαρμόζεται σήμερα στην καταναλωτική πίστη με τη στενή έννοια κατ` επιταγή: α) της κοινοτικής Οδηγίας 98/7/ΕΚ που ενσωματώθηκε στο εθνικό μας δίκαιο με την ΚΥΑ Ζ1-178/13.2.2001 (ΦΕΚ Β` 255/9.3.2001), β) της με αριθμό Ζ1- 798/25.6.2008 (ΦΕΚ Β` 1353/11.7.2008) απόφασης του Υπουργού Ανάπτυξης, όπως ισχύει τροποποιημένη με την υπ` αριθμό Ζ1- 21/17.1.2011 (ΦΕΚ Β` 21/18.1.2011) απόφαση του ίδιου ως άνω Υπουργού (κατ` εξουσιοδότηση της παρ. 21 του άρθρου 10 του Ν 2251/1994, όπως τροποποιήθηκε με το Ν 3587/2007, με τον οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η Οδηγία 2005/29 «για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά»), δυνάμει της οποίας απαγορεύεται ρητά σε συμβάσεις στεγαστικών δανείων η αναγραφή του ορού που προβλέπει υπολογισμό τόκων με βάσει έτος 360 ημερών αντί του ημερολογιακού έτους και γ) της κοινοτικής Οδηγίας 2008/48/ΕΚ που ενσωματώθηκε στο εθνικό μας δίκαιο με την ΚΥΑ Ζ1-699/23.6.2010 (ΦΕΚ Β` 917/23.6.2010), γεγονός που καταδεικνύει τη σημασία που αποδίδει τόσο ο κοινοτικός όσο και ο εθνικός νομοθέτης για τον κατ αυτό τον τρόπο ακριβή προσδιορισμό του επιτοκίου. Τα προαναφερόμενα που αφορούν τις σχέσεις τραπεζών με δανειολήπτες οι οποίοι έχουν την ιδιότητα του καταναλωτή ουδόλως αναιρούνται από τη διαταξη περί αντικατάστασης της δραχμής με το ευρώ, σύμφωνα με την οποία οποιαδήποτε αναφορά στο διατραπεζικό επιτόκιο δανεισμού Αθηνών (Athibor) αντικαθίσταται αυτοδικαίως από αναφορά στο επιτόκιο Euribor, στο οποίο λαμβάνονται υπόψη ως βάση υπολογισμού των τόκων, οι πραγματικές ημέρες και το έτος 360 ημερών προσαρμοζόμενο κατά το λόγο 365 προς 360, αλλά ούτε και από την υπ` αριθμό 30/14-2000 πράξη του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής σύμφωνα με την οποία οι υποχρεωτικές καταθέσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων στην Τράπεζα της Ελλάδας θα είναι έντοκες με βάση υπολογισμού των τόκων έτος 360 ημερών. Και τούτο διότι είναι εμφανές ότι οι ως άνω διατάξεις είναι άσχετες με την ανάγκη προστασίας των καταναλωτών ως ασθενέστερων διαπραγματευτικά μερών στα πλαίσια των συναλλαγών τους με τράπεζες, καθώς η πρώτη εκ των ως άνω διατάξεων αναφερόμενη στο επιτόκιο Euribor, το οποίο αποτελεί το μέσο όρο των επιτοκίων του διατραπεζικού δανεισμού στον χώρο της Ευρωζώνης, ο οποίος διαπιστώνεται ημερησίως από την ΕΚΤ επί τη βάση των ανακοινώσεων 57 επιλεγμένων τραπεζών, ορίζει ότι βάση υπολογισμού του εν λόγω επιτοκίου αναφοράς θα είναι το έτος 360 ημερών, ενώ η δεύτερη αναφερόμενη στις υποχρεωτικές καταθέσεις των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων στην Τράπεζα της Ελλάδας καταργώντας τη μέχρι τότε διάκριση μεταξύ εντόκου και ατόκου τιμήματος των εν λόγω καταθέσεων ορίζει ότι εφεξής αυτές θα είναι όλες έντοκες με επιτόκιο που θα καθορίζεται με πράξη του συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής και ότι οι τόκοι θα καταβάλλονται από την Τράπεζα της Ελλάδος στις καταθέτριες τράπεζες τη δεύτερη εργάσιμη ημέρα μετά το τέλος εκάστης περιόδου τήρησης, υπολογιζόμενοι βάσει έτους 360 ημερών. Συνεπώς, στην τελευταία περίπτωση ο ως άνω υπολογισμός αφορά το επιτόκιο των υποχρεωτικών καταθέσεων των τραπεζών και συνεπάγεται την είσπραξη από τις τελευταίες περισσότερων τόκων από την Τράπεζα της Ελλάδας από ότι αν το επιτόκιο υπολογιζόταν βάσει έτους 365 ημερών. Πλην όμως, η Τράπεζα της Ελλάδας ως θεματοφύλακας των υποχρεωτικών καταθέσεων των ελληνικών τραπεζών και ως εποπτεύουσα αρχή των τελευταίων δεν μπορεί να εξομοιωθεί ούτε ως προς το θεσμικό της ρόλο ούτε ως προς τη διαπραγματευτική της ισχύ και θέση με τους καταναλωτές-πελάτες των τραπεζών, ώστε είτε να χρήζει της ειδικής προστασίας που έχουν ανάγκη οι τελευταίοι ως συναλλασσόμενοι και τελικοί αποδέκτες των χρηματοπιστωτικών προϊόντων τους είτε αντιστρόφως οι καταναλωτές να υπόκεινται σε όμοιου περιεχομένου επιβαρύνσεις με αυτήν.

 

Στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης σε βάρος του οποίου έχει εκδοθεί βάσει των αποσπασμάτων των εμπορικών βιβλίων που τηρεί η τράπεζα, διαταγή πληρωμής επικαλεστεί με την ανακοπή του και αποδείξει ότι είναι άκυρος όρος του δανείου δυνάμει του οποίου έχει επιβαρυνθεί η εκ του δανείου οφειλή με επιπλέον χρηματικά ποσά πέραν του κεφαλαίου, όπως τόκους και έξοδα τα οποία έχουν ανατοκισθεί, κεφαλαιοποιηθεί και επανατοκισθεί με συνέπεια να καθίσταται ανέφικτος ο διαχωρισμός και η αφαίρεσή τους απο τη συνολική απαίτηση με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς και ως εκ τούτου να μην αποδεικνύεται το ακριβές ύψος της από τα προσκομιζόμενα για την έκδοση διαταγής πληρωμής αποσπάσματα, αμφισβητεί το ορισμένο ποσό της απαίτησης, το να μην είναι δηλαδή αυτή ανεκκαθάριστη, αλλά την έγγραφη απόδειξη του ακριβούς ύψους της.

 

Συνεπεία των ανωτέρω η απαίτηση κατέστη ανεκκαθάριστη λόγω της ενσωμάτωσης σε αυτήν των ως άνω παρανόμως υπολογιζόμενων επιπλέον τόκων καθώς και των ποσών που προέκυπταν από τον ανατοκισμό τους βάσει της ως άνω αθέμιτης και παράνομης πρακτικής της καθ` ης. Εξάλλου, από αποσπάσματα των εμπορικών βιβλίων της τράπεζας βάσει των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής είναι ανέφικτο να προκύψει με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς σε ποιο ποσό ανέρχονται οι επιπλέον τόκοι με τους οποίους επιβαρύνθηκε η επίδικη απαίτηση λόγω του ως άνω παράνομου υπολογισμού και ανατοκισμού τους, με αποτέλεσμα να καθίσταται η απαίτηση μη εκκαθαρισμένη. Δηλαδή στην προκείμενη περίπτωση δεν είναι δυνατός ο διαχωρισμός των επιμέρους παρανόμως υπολογισθέντων ποσών, ώστε να καθίσταται δυνατός εκ μέρους των ανακοπτόντων αλλά και εκ μέρος του παρόντος Δικαστηρίου ο υπολογισμός της παράνομης επιβάρυνσής τους και η μερική ως προς το ποσό αυτό ακύρωση της προβαλλόμενης διαταγής πληρωμής, με αποτέλεσμα να μην δύνανται να αποδειχθεί εν γένει η ακριβής ποσότητα της απαίτησης, αλλά υπάρχει αμφιβολία για το ύψος αυτής, καθισταμένης της απαίτησης μη εκκαθαρισμένης στο σύνολό της. Κατ` ακολουθία των ανωτέρω έγινε δεκτός ο προβαλόμενος λόγος ανακοπής και η διαταγή πληρωμής για ποσό 140.000 ευρώ ακυρώθηκε στο σύνολό της.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

 

Η αλλαγή φύλου έχει μπει πλεον στην καθημερινότητά μας και δεν είναι λίγοι αυτοί που προχωρούν σε αυτή την διαδικασία.

Με την αλλαγή στο φύλο έρχεται και η αλλαγή των στοιχείων στην ταυτοτητα. Άλλο όνομα, άλλο φύλο… Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται για να γίνουν αυτές οι διορθώσεις;

Σύμφωνα με τις διατάξεις για την αλλαγή του ονόματος, οποιαδήποτε διόρθωση, πρόσθεση ή αφαίρεση ονόματος, γίνεται πάνω στην ληξιαρχική πράξη γέννησης του ενδιαφερόμενου.

Επομένως το πρώτο και βασικότερο είναι ο ενδιαφερόμενος να είναι Έλληνας γεννημένος στην Ελλάδα ώστε να έχει ληξιαρχική πράξη γέννησης, ή ομογενής που έχει γεννηθεί στο εξωτερικό και έχει καταχώριση την ληξιαρχική πράξη γέννησής

του στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών.

Η διόρθωση της ληξιαρχικής πράξης γίνεται μόνο με δικαστική απόφαση του Ειρηνοδικείου του τόπου της Ληξιαρχικής πράξης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, επειδή το θέμα της αλλαγής ονόματος ή φύλου στην ληξιαρχική πράξη κάποιου είναι πολύ λεπτό και προσωπικό ζητημα, η αίτηση μπορεί να ασκηθεί και η απόφαση να εκδοθεί από οποιδήποτε άλλο

Ειρηνοδικείο για να διαφυλαχθεί η ανωνυμία του αιτούντος. Αυτό κυρίως αφορά τους άνθρώπους που έχουν γεννηθεί στην επαρχία όπου οι κοινωνίες είναι πιο μικρές και η ανωνυμία είναι δύσκολο να επιτευχθεί.

Για τον ίδιο λόγο, η αίτηση δεν συζητείται στο ακροατήριο αλλά σε ξεχωριστό χώρο ώστε να διασφαλιστεί η ανωνυμία και η διακριτικότητα που απαιτούν οι υπόθεσεις αυτές.

Η απόφαση εκδίδεται λίγους μήνες μετά και διορθώνει το όνομα και το φύλο αρχικώς στην ληξιαρχική πράξη γέννησης και εν συνεχεία στο πιστοποιητικό γέννησης και την ταυτότητα ή το διαβατήριο.

Η όλη διαδικασία γίνεται διακριτικά μακριά από αδιακριτα βλέμματα και οι ατήσεις αυτές σπάνια απορρίπτονται ως ποτέ.

Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται είναι αντίγραφο ταυτότητας, ληξιαρχική πράξη γέννησης και το ιατρικό έγγραφο της αλλαγής του φύλου.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">natmil@otenet.gr, info@legalaction.gr

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Μήλιου*

 

Δανειολήπτες ελβετικού φράγκου άσκησαν κατά της τράπεζας Πειραιώς, τακτική αγωγή το 2015 αιτούμενοι τον επαναϋπολογισμό του δανείου με την αρχική ισοτιμία.

Η αγωγή αυτή συζητήθηκε κανονικά και εκδόθηκε απόφαση μη οριστική σύμφωνα με την οποία, δεν κρίθηκε το νομικό ζήτημα των δανείων αυτών σε αναμονή της τελεσίδικης

απόφασης επί της συλλογικής αγωγής κατά της τράπεζας EUROBANK, που τότε ήταν ακόμα στον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας.

Οι δανειολήπτες κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής, είχαν υπογράψει προσωρινή σύμβαση ρύθμισης του δανείου με καταβολή μειωμένης δόσης.

Μετά το τέλος της ρύθμισης και ενώ είχε εκδοθεί η μη οριστική απόφαση του δικαστηρίου, επισκέφτηκαν την τράπεζα για την υπογραφή νέας ρύθμισης όμως η τράπεζα δεν

δέχθηκε. Εν συνεχεία και ενώ εκείνοι χωρίς πλέον ρύθμιση, συνέχισαν να καταβάλουν το ποσό της μειωμένης δόσης προς ένδειξη καλοπιστίας, η τράπεζα προχώρησε σε καταγγελία

του δανείου.

Αμέσως μετά την καταγγελία, οι δανειολήπτες προσπάθησαν να προσεγγίσουν την τράπεζα προς εξεύρεση λύσης και συνέχισης αποπληρωμής του δανείου. Αρχικά οι υπάλληλοι της

τράπεζας αρνήθηκαν. Εν συνεχεία και μετά από λίγους μήνες, κάλεσαν τους δανειολήπτες, λέγοντας του ότι υπάρχει περίπτωση το δάνειο τους να μπει σε μια ομάδα δανείων που θα

έχουν γενναίο κούρεμα και τους ζητησαν την καταβολή του ποσού των 75 ευρώ για να γίνει η εξέταση του ειδικού αιτήματος. Τα χρήματα αυτά τράβηξε η τράπεζα από τον

λογαριασμό του καταγγελμένου δανείου, στο οποίο οι δανειολήπτες για κάποιους μήνες συνέχισαν να καταβάλουν την μειωμένη δόση.

Μετά και την είσπραξη του ποσού των 75 ευρώ, οι υπάλληλοι της τράπεζας δεν έδιναν καμία απάντηση στους δανειολήτες για την τύχη του αιτήματός τους. Το σύνηθες ήταν να

ζητούν κάθε φορά και επιπλέον έγγραφα πολλές φορές μάλιστα έγγραφα τα οποία ήδη είχαν προσκομιστεί προηγούμενες φορές.

Έτσι από τον Φεβρουάριο του 2018 ώς και τον Αυγουστο του 2018 οι δανειολήπτες δεν είχαν λάβει καμία απάντηση στο αίτημα ρύθμισης του δανείου τους.

Στις 25 Αυγούστου 2018 η τράπεζα στέλνει μια πρόταση ρύθμισης προς τους δανειολήπτες ζητώντας ουσιαστικά το υπάρχον δάνειο να γίνει άλλο δάνειο και να προσημειώθει νέο

ακίνητο. Στο ποσό του νέου δανείου δεν είχαν υπολογιστεί τα ποσά που είχαν καταβάλει οι δανειολήπτες επιπλέον λόγω της ισοτιμιας ενώ το ποσό που τάχα κουρεύτηκε, ουσιαστικά

η τράπεζα θα το λάμβανε με το νέο επιτόκιο που χρέωνε στην σύμβαση.

Τρεις μέρες μετά την πρόταση ρύθμισης, αποστέλλεται προς τους δανειολήπτες και Δγη πληρωμής για το εν λόγω δάνειο ελβετικού φράγκου.

Δηλαδή οι δανειολήπτες ή θα δέχονταν την μη συμφέρουσα και βιώσιμη ρύθμιση με ό,τι αυτή συνεπάγοταν ή έπρεπε να ασκήσουν ανακοπή κατά της δγης πληρωμής.

Επέλεξαν την δεύτερη λύση και κατατέθηκε ανακοπή καθώς η δγη πληρωμής εκδόθηκε ενώ υπήρχε προηγούμενη κατατεθειμένη χρονικά αγωγή, με το ίδιο νομικό αίτημα, η οποία

δεν είχε κριθεί.

Η πράξη αυτή αποτελεί το νομικό όρο της εκκρεμοδικίας. Κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας δεν μπορεί να ασκηθεί άλλο δικόγραφο με το ίδιο ή παρεμφερές με το πρώτο,

περιεχόμενο και αίτημα.

Επομένως το Δικαστήριο που δίκασε την ανακοπή των οφειλέτων κατά της τράπεζας και της Διαταγής Πληρωμής, έκανε δεκτή την ανακοπή κατά της δγης πληρωμής, λόγω της

εκκρεμοδικίας και σταμάτησε την σε βάρος τους εκτέλεση.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί η τράπεζα προχώρησε σε δγη πληρωμής ενώ γνώριζε την εκκρεμοδικία και τον κίνδυνο να χάσει το διεκδικούμενο δικαιώμα της.

Η απάντηση είναι σχετικά απλή. Οι οφειλέτες έχουν ασκήσει μια αγωγή, η απόφαση της οποίας αν έχει θετική έκβαση για αυτούς τότε, το οφειλόμενο από το δάνειο σε ελβετικό

φράγκο ποσό, θα είναι πολύ μικρότερο από το διεκδικούμενο από την τράπεζα έτσι όπως το υπολογίζει με την τρέχουσα ισοτιμία.

Για ένα περιπου χρόνο καθυστερούσε τους δανειολήπτες ώστε να αυξησει το οφειλόμενο ποσό το οποίο με την Δγη πληρωμής οριστικοποιείται και κεφαλαιοποιείται σε περίπτωση μη

άσκησης της ανακοπής.

Αν οι δανειολήπτες εφησυχάζονταν στο γεγονός της αγωγής τους και της έκβασης αυτής ακόμα κι αν το αποτέλεσμα ήταν θετικό για αυτούς και δικαιώνονταν με την απόφαση του

δικαστηρίου , θα συνέβαινε το εξής παράδοξο. Από την μια, θα είχαν μια απόφαση που θα έλεγε ότι οφειλούν στην τράπεζα π.χ. 100.000 ευρώ ακόμα αντί για 180.000 που ζητάει η

τράπεζα. Από την άλλη η τράπεζα θα είχε μια οφειλή εις βάρος τους απαιτητή και με πλειστηριασμό ακόμα, που θα είναι παραπάνω από 180.000 ευρώ διότι θα είχαν προστεθεί τόκοι,

έξοδα κ.τ.λ. και η οποία δεν θα μπορεί να προσβληθεί από κάνεναν πλέον διότι θα έχει παρέλθει άπρακτη η κρίσιμη προσθεσμία άσκησης ανακοπής.

Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά ακυρώνεται, παραγκωνίζεται και εξουδετερώνεται η απόφαση του δικαστηρίου των δανειοληπτών και η τράπεζα είναι η κερδισμένη της υπόθεσης,

καθώς με μια δικονομικά παράνομη ενέργεια, κατοχυρώνει την απαίτησή της.

Οι δανειολήπτες με την απόφαση επί της ανακοπής τους έχουν πολλές πιθανότητες να ανακόψουν πλήρως την σε βάρος του απαίτηση από την τράπεζα, διότι αν εκδοθεί απόφαση

υπέρ τους επι του τακτικού δικαστηρίου, τότε και η δγη πληρωμής δεν θα έχει ισχύ.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

 

 

 

Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

Δεν είναι πολλές μέρες που εκδόθηκε απόφαση του ΑΠ που δικαίωνει την τράπεζα σε σχέση με τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Η απόφαση αυτή αφορά ατομική αγωγή δανειολήπτη, η οποία έφτασε μέχρι τον τελευταίο βαθμό δικαιοδοσίας αλλά το δικόγραφο της αναίρεσης πρόβαλε μόνο έναν λόγο δηλαδή ένα μόνο νομικό επιχείρημα που σχετιζόταν με την καταχρηστικότητα. Ο Εισαγγελέας του ΑΠ είχε θετική εισήγηση σε αντίθεση με τους δικαστές του ΑΠ έκριναν και απέρριψαν τον έναν και μοναδικό αυτό λόγο και επικύρωσαν την εφετειακή απόφαση που δικαίωνε την τράπεζα.

Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες της Ευρώπης που δεν συμμορφώνεται με τις αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηριών σχετικά με το ζήτημα αυτό και θεωρεί ότι τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο δεν είναι επενδυτικά προϊόντα και δεν περιέχουν συναλλαγματικό κίνδυνο. Οι περισσότερες ευρωπαϊκες χώρες δικαιώνουν τους δανειολήπτες που προσφεύγουν στην Δικαιοσύνη και ακυρώνουν τα δάνεια αυτά. Η Ελλάδα όχι…

Οι δανειολήπτες δανείων σε ελβετικό φράγκο καλούνται να επιστρέψουν ποσά πολύ μεγαλύτερα από αυτά που έλαβαν αρχικά, θύματα της ισοτιμίας των δύο νομισμάτων που άλλαξε δραματικά τα τελευταία χρόνια υπέρ του ελβετικού. Η διαφορά αυτή είναι απαιτητή από την τράπεζα κάθως οι δόσεις υπολογίζονται και καταβάλονται με την ισοτιμία της ημέρας αποπληρωμής σύμφωνα με τους όρους της δανειακής σύμβασης. Αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο. Να καταβάλλεται η δόση υπολογιζόμενη με την εκάστοτε ισοτιμία της ημέρας που η δόση ήταν ληξιπρόθεσμη και απαιτητή. Η διαφορά της ισοτιμίας είναι καθαρό κέρδος της τράπεζας.

Πώς όμως πρέπει να κινηθούμε από εδώ και πέρα οι έχοντες δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Αυτό που πρέπει να γίνει αρχικά σαφές και κατανοητό σε όλους είναι ότι θα υπάρξουν πολλές αποφάσει ακόμα. Κάθε διάδικος έχει δικαίωμα να προσφύγει στον ΑΠ για να εξαντλήσει όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας προκειμένου να δικαιωθεί. Επομένως όλες οι ατομικές αγωγές που έχουν κατατεθεί και κριθεί σε πρώτο και δεύτερο βαθμό μπορούν να κριθούν και από τον ΑΠ, όπως και η συγκεκριμένη ατομική αγωγή. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν θετικές και αρνητικές για τους δανειολήπτες αποφάσεις από τους δικαστές του ΑΠ.

Η συγκεκριμένη απόφαση του ΑΠ δεν είναι δεσμευτική για τις υπόλοιπες υποθέσεις. Μπορεί η τράπεζα να κέρδισε μια μαχή όχι όμως και τον πόλεμο. Τον Μάιο επρόκειτο να συζητηθεί στην Ολομέλεια του ΑΠ η συλλογική αγωγή των δανειοληπτών κατά της Eurobank. Η απόφαση αυτή είναι πιο σημαντική για τους δανειολήπτες γιατί αφορά το γενικο πλαίσιο μιας σύμβασης σε ελβετικο φράγκο και όχι την κάθε μία συγκεκριμέμενη του διαδικού που προσφεύγει με ατομική αγωγή. Αν αυτή η απόφαση είναι θετική για τους δανειολήπτες, τότε θα είναι μια σημαντική νίκη και θα υπάρχουν πολλές ελπίδες μετά να γίνουν δεκτές οι αγωγές, οι εφέσεις και οι αναιρέσεις που θα ακολουθήσουν. Η συζήτηση δεν έγινε λόγω των εκλογών και αναμένεται νέα ημερομηνία για την συζήτηση της εν λόγω αναίρεσης. Η αναίρεση αυτή έχει περισσότερους νομικούς και πραγματικούς λόγους αναίρεσης από την αναίρεση επί της οποίας εκδόθηκε η απορριπτική απόφαση λίγους μήνες πριν και αυτό σημαίνει πολύ περισσότερες πιθανότητες να γίνει δεκτή. Και τούτο διότι αν ένας από τους προβαλλόμενους λόγους αναίρεσης γίνει δεκτός τότε η αναίρεση γίνεται δεκτή και η εφετειακή απόφαση δεν ισχύει πλέον.

Πρακτικά πώς κινούμαστε από εδώ και περά: Για κάποιους έχει ξεκινήσει η δικαστική επίλυση της διαφοράς και είτε αναμένουν απόφαση, είτε έχουν μη οριστική απόφαση είτε απορριπτική ή στην καλύτερη περίπτωση θετική απόφαση. Για αυτήν την κατηγορία, που δεν υπάρχει κάποια πίεση από τις τράπεζες, το καλύτερο είναι να αναμένουν την απόφαση του ΑΠ πριν κάνουν την επόμενη κίνησή τους.

Περισσότερο κρίσιμη είναι η κατηγορία εκείνων που η τράπεζα πιέζει με έκδοση δγης πληρωμής κατά της οφειλής που προέρχεται από ένα τέτοιο δάνειο. Αν δεν έχουν κινηθεί με αγωγή κατά της τράπεζας και γνωρίζουν ότι πρόκειται να εκδοθεί σε βάρος τους δγη πληρωμής, θα ήταν πολύ καλό να προλάβουν να επιδώσουν στην τράπεζα την τακτική αγωγή πριν την έκδοση ή έστω την κοινοποίηση σε αυτούς της δγης πληρωμής. Υπενθυμίζω ότι πριν την δγη πληρωμής η τράπεζα υποχρεούται να στείλει εξώδικο με καταγγελία της σύμβασης.

Αν ασκήσουν την αγωγή και παρ’όλα αυτά τους επιδοθεί η δγη πληρωμής, τότε θα πρέπει να κάνουν και ανακοπή. Ανακοπή πρέπει να γίνεται σε κάθε περίπτωση δγης πληρωμής γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σταματήσει κατάσχεση. Αυτό όμως που συμβαίνει αν έχει προηγηθεί η αγωγή, της δγης πληρωμής, είναι ότι υπάρχει εκκρεμοδικία πλέον και η δγη πληρωμής παγώνει. Το δικαστήριο θα εκδόσει αναβλητική απόφαση και επομένως η τράπεζα δεν θα μπορέσει να προχωρήσει με την δγη πληρωμής. Προσοχή όμως, διότι θα πρέπει να γίνει και αίτηση αναστολής διαφορετικά η ανακοπή δεν αναστέλλει την διαδικασία.

Αν δεν ασκηθεί ανακοπή κατά της δγης πληρωμής ακόμα κι αν υπάρχει αγωγή, ακόμα κι αν γίνει δεκτή, η οφειλή που θα υπάρχει υπέρ της τράπεζας θα είναι αυτή που θα προκύψει από την δγη πληρωμής. Επομένως, χωρίς ανακοπή όλη η προσπάθεια θα καταστεί μάταιη.

Οι τράπεζες παίζουν πλέον σκληρά και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα γιατί έχουν την οικονομική δυνατότητα, αλλά και περισσότερα πλεονεκτήματα από το νόμο. Σημειωτέον ότι τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει το δίκαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης, δηλαδή των πλειστηριασμών και πολλά δικονομικά δικαιώματα άμυνας των οφειλετών καταργήθηκαν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι οφειλέτες δεν έχουν πολλές άμυνες εναντι των τραπεζών. Οι τράπεζες δρουν ανενόχλητες και ο μοναδικός τρόπος να σταθεί κανείς απέναντί τους είναι η άσκηση ανακοπής κατά της δγης πληρωμής.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

 

 

 

Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

 

Μετά τον θάνατο κάποιου η περιουσία του που αποτελείται από το ενεργητικό και το παθητικό, δηλαδή τα περιουσιακά στοιχεία και τα χρέη του αντίστοιχα, επάγεται στους κληρονόμους του. Οι κληρονόμοι έχουν το δικαίωμα να την αποδεχθούν ή να την αποποιηθούν.

 

Ο νόμος ορίζει γενικά ότι ο κληρονόμος μπορεί να αποποιηθεί την κληρονομία μέσα σε προθεσμία τεσσάρων μηνών, που αρχίζει από τότε πουέμαθε την επαγωγή και το λόγο της, και είναι άκυρη, αν γίνει μετά την πάροδο της προθεσμίας αυτής, ενώ, αν περάσει η προθεσμία, η κληρονομία θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή σιωπηρά. Συνεπώς το δικαίωμα αποποίησης της κληρονομίας υπόκειται σε τετράμηνη προθεσμία, μετά την άπρακτη πάροδο της οποίας η άσκηση του δικαιώματος αποποίησης είναι άκυρη, η ακυρότητα, δε, επέρχεται αυτοδικαίως και θεωρείται ότι ο μη αποποιηθείς είναι και ο κληρονόμος της κληρονομιάς.

 

Όμως μπορεί να γίνει δεκτό, -μέσω πάντα της δικαστικής οδού-, ότι η αποδοχή της κληρονομιάς οφείλεται σε πλάνη. Πλάνη δε, μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και η παραμέληση της προθεσμίας για αποποίηση. Έτσι η αποδοχή της κληρονομίας μπορεί να προσβληθεί με αγωγή στο δικαστήριο, από τον κληρονόμο που δεν αποποιήθηκε, λόγω πλάνης, όταν η αποδοχή, που συνάγεται ότι έγινε αφού δεν έχει προηγηθεί αποποίηση, δεν συμφωνεί με τη βούλησή του, όταν αυτή αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή της κληρονομίας, δηλαδή αν π.χ. πληροφορηθεί το μέγεθος των χρεών, ώστε αν ο κληρονόμος γνώριζε την αληθινή κατάσταση, ως προς το σημείο αυτό, δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία αποποίησης. Η εσφαλμένη, δε, γνώση ή άγνοια, που δημιουργεί τη μεταξύ της βούλησης και δήλωσης διάσταση και η οποία, όταν είναι ουσιώδης, θεμελιώνει δικαίωμα προσβολής της δήλωσης λόγω πλάνης, μπορεί να οφείλεται και σε άγνοια ή εσφαλμένη γνώση των νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομιάς.

 

Υπάρχει, δε, πλάνη περί το δίκαιο της αποδοχής της κληρονομίας και όταν η άγνοια του κληρονόμου ανάγεται α) στο σύστημα της κατά τον Αστικό Κώδικα κτήσης της κληρονομίας, που επέρχεται αμέσως μετά το θάνατο του κληρονομουμένου, οπότε η προθεσμία δεν αρχίζει, γιατί η άγνοια αποκλείει τη γνώση της επαγωγής της κληρονομίας και β) στην ύπαρξη της προβλεπόμενης προθεσμίας προς αποποίηση ή της νομικής σημασίας της παρόδου της προθεσμίας αυτής άπρακτης.

 

Η αγωγή προς ακύρωση της αποδοχής της κληρονομίας και η αντίστοιχη ένσταση στρέφεται, κατά του αμέσως έλκοντος έννομο κληρονομικό συμφέρον από την έκπτωση αυτού που ακυρωσίμως αποδέχθηκε και που, στη συνέχεια, θα αποποιηθεί, δηλαδή κατ’ εκείνου, στον οποίο θα επαχθεί η κληρονομία μετά την αποδοχή της αγωγής και την αποποίηση του ενάγοντος στην περί ακυρώσεως δίκη, καθώς επίσης και κατά του δανειστή της κληρονομίας. Τέλος, μετά την τελεσιδικία της απόφασης που ακυρώνει την αποδοχή, ο κληρονόμος πρέπει να προβεί εμπρόθεσμα και νομότυπα σε αποποίηση της κληρονομίας.

Με βάση τα ανωτέρω μπορεί κάποιος να αποποιηθεί την επαχθείσα σε αυτόν κληρονομιά εκπρόθεσμα μεν αλλά σε εύλογο χρόνο από τότε που ενημερώθηκε ότι απέκτησε την ιδιότητα του κληρονόμου.

Αυτό μπορεί να γίνει όταν π.χ. ειδοποιείται κάποιος ότι είναι πλέον οφειλέτης χρεών του κληρονομούμενου, ενώ μέχρι τότε είχε άγνοια του θανάτου του κληρονομούμενου, των οφειλών του και της αποποίησης των προηγούμενων σε σειρά κληρονόμων του.

Συνήθως αυτό συμβαίνει είτε λαμβάνοντας ειδοποίηση χρεών από το Δημόσιο είτε διαταγή πληρωμής από κάποια τράπεζα.

Η αγώγη όμως προκειμένου να αναγνωρισθεί ως εμπρόθεσμη και επομένης έγκυρη η αποποίηση πρέπει να ασκηθεί εντός προθεσμίας έξι μηνών από την γνώση στον ενάγοντα-κληρονόμο ότι έγινε κληρονόμος και πρέπει να αποποιηθεί.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

Γράφει η Δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

Σίγουρα όλοι έχουμε προσέξει τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας που τοποθετούνται στις ταράτσες πολυκατοικιών και γνωρίζουμε τις βλαβερές συνέπειες που έχουν για την υγεία μας τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπουν. Ποια τα δικαιώματά μας σε μια τέτοια περίπτωση και τι μπορούμε να κάνουμε;

Κατ’ αρχήν η τοποθέτηση των κεραιών των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας πάνω σε μια ταράτσα, προϋποθέτει ότι υπάρχει σύμβαση μίσθωσης. Δηλαδή οι εταιρείες αυτές μισθώνουν τον χώρο για να τοποθετήσουν τις κεραίες. Ο χώρος αυτός μπορεί να είναι κοινόχρηστος ή να είναι αποκλειστικής χρήσης και η χρήση του να ανήκει σε κάποιον από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας.

Επίσης όλες οι πολυκατοικίες διέπονται από το δίκαιο των οριζοντίων ιδιοκτησιών και έχουν συμβόλαιο σύστασης των οριζόντιων ιδιοκτησιών και κανονισμό της πολυκατοικίας, δηλαδή την συμβολαιογραφική εκείνη πράξη που αναφέρει αναλυτικά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συνιδιοκτητών αλλά και των μισθωτών της πολυκατοικίας. Ο κανονισμός μιας πολυκατοικίας συνήθως θέτει περιορισμούς στις χρήσεις και ειδικά σε αυτές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των ενοίκων της πολυκατοικίας.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, δύο εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είχαν τοποθετήσει σε χώρο ταράτσας πολυκατοικίας, όπου υπήρχε δώμα με αποκλειστική χρήση τμήματος αυτής, δύο κέρειες. Υπήρχαν μισθωτήρια συμβόλαια μεταξύ των εταιρειών και των ιδιοκτητών του δώματος, όπου επέτρεπαν την χρήση του χώρου για την τοποθέτηση των κεραιών έναντι υψηλού μισθώματος.

Οι ιδιοκτήτες των υπόλοιπων διαμερισμάτων της εν λόγω πολυκατοικίας προσέφυγαν στο δικαστήριο με αγωγή κατά των δύο εταιρειών κινητής τηλεφωνίας αιτούμενοι την καθαίρεση των κεραιών από τον χώρο διαφορετικά να επιτραπεί στους ίδιους να τις αφαιρέσουν με έξοδα φυσικά των εταιρειών και επιπλέον την καταβολή προς αυτούς χρηματικής αποζημίωσης λόγω ηθικής βλάβης καθώς η προσβολή του δικαιώματος τους που απορρέει από τον κανονισμό της πολυκατοικίας έγινε παρανόμως και υπαιτίως από τις δύο εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.

Προς απόδειξη των ισχυρισμών τους και προκειμένου να δικαιωθούν, προσκόμισαν προς το δικαστήριο τον κανονισμό της πολυκατοικίας όπου σε διάφορους όρους αυτού απαγορεύει την χρήση των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας ως επαγγελματικών χώρων εκτός από γραφείο, ατελιέ ή κομμωτήριο, εφόσον δια των ως άνω επιτρεπόμενων χρήσεων δεν προκαλείται θόρυβος, μεγάλη κίνηση προσώπων και δεν ενοχλούνται οι λοιποί συνιδιοκτήτες και επίσης η χρήση είναι ευπρεπής και ανάλογη της θέσης και εμφάνισης της πολυκατοικίας και επιπλέον, μεταξύ άλλων, απαγορεύει την χρήση, η οποία θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των ενοίκων της πολυκατοικίας διαταράσσει την ησυχία τους και αντίκειται στους νόμους και τις αστυνομικές διατάξεις. Αποδεικνύεται, επομένως, ότι η παραχώρηση της χρήσης του δώματος και του τμήματος της ταράτσας που ανήκει στην αποκλειστική του χρήση προς τις εναγόμενες για την εγκατάσταση και λειτουργία σταθμού βάσης κινητής τηλεφωνίας και κεραιών και η εκ μέρους των εναγομένων γενόμενη χρήση αυτών έλαβαν χώρα κατά παράβαση των όρων του κανονισμού της πολυκατοικίας, δοθέντος, ότι δεν πρόκειται για τις επιτρεπόμενες επαγγελματικές χρήσεις των διαμερισμάτων που προβλέπει η παράγραφος αυτή του κανονισμού (γραφείο, ατελιέ, κομμωτήριο κλπ ).

Το άλλο βασικό αποδεικτικό στοιχείο που προσκόμισαν προς τον δικαστήριο οι ενάγοντες ιδιοκτήτες των υπόλοιπων διαμερισμάτων της πολυκατοικίας, ήταν οι έγγραφες διαμαρτυρίες και καταγγελίες που υπέβαλαν προς την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, την Νομαρχία Αθηνών, την Πολεοδομία, τον Δήμο και την ΔΕΗ, συνεπεία των οποίων διενεργήθηκε αυτοψία στην τότε υφιστάμενη στο χώρο του δώματος ηλεκτρική εγκατάσταση από τους αρμόδιους υπαλλήλους της Διεύθυνσης Ανάπτυξης Περιφερειακής Ενότητας Βορείου Τομέα Αθηνών της Γενικής Διεύθυνσης Ανάπτυξης της Περιφέρειας Αττικής και συντάχθηκε έκθεση ελέγχου, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων ότι ο χώρος δεν έχει δηλωθεί για την απαιτούμενη χρήση καθώς στην κατηγορία του χώρου αναγράφεται ως χώρος οικίας ενώ από τον έλεγχο, προκύπτει ως επαγγελματικός χώρος με συστήματα υποστήριξης κινητής τηλεφωνίας. Όσον αφορά στα τεχνικά χαρακτηριστικά της εγκατάστασης, ο χώρος τροφοδοτείται με τριφασικό μετρητή τάσης ...και όχι με μονοφασικό που αναφέρεται στην ΥΔΕ (υπεύθυνη δήλωση αδειούχου ηλεκτρολόγου εγκαταστάτη) 220 V/1/50. Αναφορικά δε με την έκθεση παράδοσης προέκυψε ότι ο ηλεκτρολογικός εξοπλισμός αλλά και οι χώροι που περιγράφονται στην έκθεση παράδοσης δεν αντιστοιχούν στην υπάρχουσα εγκατάσταση, ότι δεν υπάρχουν οι αναγραφόμενοι χώροι, ότι στον ελεγχόμενο χώρο είναι εγκατεστημένα μόνο μηχανήματα κεραιών κινητής τηλεφωνίας και κλιματιστική συσκευή. Κατά δε την αυτοψία από τους αρμόδιους υπαλλήλους διαπιστώθηκαν βασικές αποκλίσεις σε μέτρα προστασίας από ηλεκτροπληξία και από πυρκαγιά προερχόμενη από ηλεκτρικά αίτια/ έλλειψη δυνατότητας πρόσβασης και χειρισμών στον τρίτο πίνακα/ αλλά και άλλες ηλεκτρολογικές απαιτήσεις/ ενώ στο πρωτόκολλο ελέγχου που συνοδεύει την ΥΔΕ περιγράφεται ότι όλα είναι καλά. Σχετικά με τα μέτρα προστασίας από από πυρκαγιά διαπιστώθηκε ότι σε κανένα πίνακα δεν υπάρχει διάταξη ΔΔΡ RCI. Aπό τα αποτελέσματα που περιγράφηκαν στην παρούσα έκθεση προέκυψει ότι η ΥΔΕ (υπεύθυνη δήλωση εγκαταστάτη ηλεκτρολόγου) που έχει κατατεθεί δεν ανταποκρίνεται στην υπάρχουσα εγκατάσταση. Η ηλεκτρική ασφάλεια είναι ιδιαίτερα χαμηλή με ρίσκο για ηλεκτροπληξία και πυρκαγιά από ηλεκτρικά αίτια. Εντοπίζονται και περιγράφονται οι επικινδυνότητες, Δεν πληρούνται βασικές απαιτήσεις του ΚΕΗΕ και της ηλεκτρολογικής Νομοθεσίας/ όπως ισχύει σήμερα.

Ακολούθησε νέος, μεταγενέστερος έλεγχος, κατόπιν νέας καταγγελίας στην υπάρχουσα στον άνω χώρο ηλεκτρολογική εγκατάσταση σε σχέση με την εκ νέου υποβληθείσα υπεύθυνη δήλωση εγκαταστάτη ηλεκτρολόγου και συντάχθηκε έκθεση ελέγχου, στην οποία αναφέρονται μεταξύ άλλων ότι ο χώρος (δώμα) έχει δηλωθεί για την απαιτούμενη χρήση. Εντός του δώματος διαπιστώθηκε η ύπαρξη μηχανημάτων υποστήριξης κεραίας κινητής τηλεφωνίας. Από τα αποτελέσματα που περιγράφηκαν στην παρούσα έκθεση προκύπτει ότι: Η ΥΔΕ που έχει κατατεθεί δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην υπάρχουσα εγκατάσταση. Εντοπίζονται και περιγράφονται οι εξής επικινδυνότητες Δεν πληρούνται βασικές απαιτήσεις του ΕΛΟΤ HD384 και της ηλεκτρολογικής νομοθεσίας. Διαπιστώθηκε δηλαδή, ότι υφίσταντο αποκλίσεις μεταξύ των υπεύθυνων δηλώσεων του εγκαταστάτη ηλεκτρολόγου και της υπάρχουσας στην εν λόγω οριζόντια ιδιοκτησία ηλεκτρολογικής εγκατάστασης και ότι δεν πληρούνται βασικές προϋποθέσεις ασφάλειας, προβλεπόμενες από το νόμο με συνέπεια τον αυξημένο κίνδυνο ηλεκτροπληξίας και πυρκαγιάς.

Αποδείχθηκε επομένως, ότι η χρήση του μισθίου εκ μέρους των δύο εταιρειών, όχι μόνο δεν εμπίπτει στις επιτρεπόμενες επαγγελματικές χρήσεις των διαμερισμάτων που προβλέπει ο κανονισμός (γραφείο, ατελιέ, κομμωτήριο, κλπ), αλλά επιπλέον θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της πολυκατοικίας και των ενοίκων της και ως εκ τούτου καθίσταται απαγορευμένη από τον κανονισμό της άνω πολυκατοικίας. Λόγω δε της απαγορευμένης χρήσης οι εναγόμενες προσβάλλουν την πραγματική δουλεία των εναγόντων οροφοκτητών σε βάρος του μισθίου, η προσβολή δε αυτή έχει τη μορφή διατάραξης. Προκλήθηκε επομένως στους ενάγοντες ηθική βλάβη, ενόψει του ότι οι παραπάνω βίωσαν συναισθήματα ανασφάλειας, φόβου και αγωνίας λόγω του ορατού κινδύνου ηλεκτροπληξίας και πυρκαγιάς, καθώς και λόγω των εκπομπών ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (ανεξαρτήτως του αν οι εκπομπές υπερβαίνουν τα επιτρεπόμενα όρια ή όχι), αναστατώθηκε η ήρεμη διαβίωσή τους λόγω των επανειλημμένων προσφυγών τους σε διοικητικές και αστυνομικές αρχές, ώστε να παρέμβουν, τους προκλήθηκε άγχος σχετικά με τη δυνατότητα αποδοτικής οικονομικής εκμετάλλευσης της περιουσίας τους και τέλος διαταράχθηκαν οι σχέσεις τους με τους λοιπούς ενοίκους των παρακείμενων ακινήτων. Ενόψει των ανωτέρω, υπέστησαν ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας λαμβάνοντας υπ' όψιν, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, που περιγράφονται πιο πάνω, το είδος και την έκταση της προσβολής που υπέστησαν οι ενάγοντες, τη βαρύτητα του πταίσματος των εναγομένων και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διάδικων μερών, εύλογη χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των χιλίων (1000) ευρώ, ο καθένας.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

 

 

Γράφει η δικηγόρος Αθηνών Αναστασία Χρ. Μήλιου*

 

Ο νόμος Κατσέλη σχετικά με τα υπερχρεωμένα λόγω δανείων νοικοκυριά, δημιουργήθηκε το 2010 προκειμένου να βοηθήσει τους δανειολήπτες εκείνους οι οποίοι λόγω της οικονομικής κρίσης αδυνατούσαν να εξυπηρετήσουν τις οφειλές τους προς τις τράπεζες, έτσι ώστε να προστατέψουν τις περιουσίες του.

Από μια άποψη πρόκειται για αίτηση πτώχευσης του φυσικού προσώπου που δηλώνει αδυναμία πληρωμής των οφειλών του. Από την άλλη, την πιο πρακτική, πρόκειται για μια λύση και μια διευθέτηση των οφειλών με μια δόση, πιο κοντά στις δυνατότητες πληρώμης του οφειλέτη.

Με την πάροδο των ετών, καθ’ότι κάποιοι επιτήδειοι εκμετάλλεύθηκαν τις ευνοϊκές διατάξεις του νόμου αυτού, προκειμένου να αναστείλουν τα μέτρα εκτέλεσης σε βάρος της περιουσίας τους αν και δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις υπαγωγής στο νόμο, τα κριτήρια άλλαξαν και έγιναν πιο αυστηρα.

Οι διατάξεις του νόμου απαιτούσαν περισσότερα κριτήρια, ενώ οι δικαστές που εκδίκαζαν τις υποθέσεις, εξετάζαν με μεγαλύτερη προσοχή τους λόγους δανειοδότησης αλλά και της μεταγενέστερης αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων, με αποτέλεσμα πολλές αιτήσεις να απορρίπτονται λόγω δόλου του δανειολήπτη και μη πρόθεσης εν τέλει αποπληρωμής των δανείων του.

Η τελευταία αλλαγή του νόμου έγινε το 2016 όπου όριζε με πολύ απλά λόγια ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας θα ισχύει μέχρι το τέλος του 2018. Ήδη μετά από πίεση των θεσμών και των τραπεζών, δεν έχει οριστικοποιηθεί το θέμα αν θα εξακολουθήσει να υφίσταται η προστασία της πρώτης κατοικίας και αν ναι με τι κριτήρια.

Ακόμα δεν έχει ξεκαθαρισθεί αν θα εξακολουθήσει να ισχύει ο νόμος 3869/2010 και υπό ποιες προϋποθέσεις. Το μόνο που γνωρίζουμε αυτή την στιγμή είναι ότι στις 28/12/2018 δόθηκε μια δίμηση παράταση του νόμου, έτσι όπως ισχύει σήμερα με την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Αν αυτό αλλάξει στην συνέχεια, ουσιαστικά ο νόμος χάνει και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του και δίνει στις τράπεζες το δικαίωμα να κάνουν ακόμα χειρότερες ρυθμίσεις και κουρέματα, αλλά και να γίνουν πιο επιθέτικες με την έκδοση ακόμα περισσότερων διαταγών πληρωμής.

Σαφώς και ο νόμος αυτός δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ζητήσει ένας δανειολήπτης. Και πράγματι οι τράπεζες αν και κάνουν πολλές παρανομίες και καταχρήσεις, δεν αντιμετωπίζουν τις κυρώσεις που θα έπρεπε. Όμως το να εμπλακεί κάποιος σε δικαστικό αγώνα εναντία στην τράπεζα, θέλει χρόνο, χρήμα και το αποτέλεσμα δεν είναι εξασφαλισμένο.

Πολλοί είναι αυτοί που ρωτούν τι πρέπει να κάνουν όταν έχουν οφειλές και ποιος είναι ο σωστότερος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος.

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη απάντηση σε αυτό. Εξαρτάται από την οικονομική και περιουσιακή τους κατάσταση, τις οφειλές και τον λόγο του δανεισμού. Πολύ σημαντική είναι η σωστή ενημέρωση του δανειολήπτη για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του. Μετά θα είναι σε θέση να αποφασίσει τι τον συμφέρει να κάνει και πώς να κινηθεί.

Εφόσον υπάρχουν ακίνητα ή άλλου είδους περιουσία που η τράπεζα μπορεί να διεκδικήσει, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα προβεί σε κάποια συμφέρουσα ρύθμιση για τον δανειολήπτη. Αντιθέτως ίσως προβεί και στην έκδοση διαταγής πληρωμής για να πιέσει περισσότερο αλλά και να καταχυρώσει το ύψος της οφειλής με έναν ακόμα τρόπο. Αν επομένως έχουμε περιουσιακά στοιχεία στο όνομά μας και οφειλές σε τράπεζες, τότε είναι μια καλή κίνηση να κάνουμε αίτηση για υπαγωγή στο ν. 3869/2010. Δεν σημαίνει ότι το δικαστήριο με την απόφασή του θα μας απαλλάξει από την οφειλή μας. Όποιος έχει αυτή την αντίληψη να την ξεχάσει. Αυτό συνέβαινε μόνο τα πρώτα χρόνια. Τώρα ο δανειολήπτης θα πληρώσει. Θα πληρώσει όμως σε λογικά πλαίσια και έχει την δυνατότητα να το παλέψει. Επιπλέον οι τράπεζες αντιμετωπίζουν καλύτερα κάποιον που έχει κάνει αίτηση, κάνοντας του πιο συμφέρουσες προτάσεις ρύθμισης από ότι σε κάποιον που δεν έχει αιτηθεί να υπαχθεί στο νόμο. Επίσης με την κοινοποίηση της αίτησης απαγορεύεται ο τοκισμός των καταναλωτικών δανείων και των πιστωτικών καρτών. Απαγορεύεται επίσης η όχληση από εισπρακτικές εταιρείες.

Αν η τράπεζα προβεί σε έκδοση διαταγής πληρωμής και επιταγή προς πληρωμή ενώ υπάρχει σε εκκρεμότητα αίτηση του ν. 3869/2010, η δγη πληρωμής μπορεί ακόμα και να ακυρωθεί ως ασκηθείσα καταχρηστικώς με βάση πάγια νομολογία των δικαστηριών. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει πάντα να ασκηθεί ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής εντός 15 εργάσιμων ημερών από την επομένη της κοινοποίησης της διαταγής πληρώμης προς τον οφειλέτη.

Βέβαια, για να είναι πλήρως προστατευμένος ο οφειλέτης πάντα σε περίπτωση διαταγής πληρωμής εις βάρος του, πρέπει να αξιοποιεί το δικαίωμα της άσκησης ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής. Και τούτο διότι έτσι δεν χάνει την ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία που έχει να προσβάλει και να αμφισβητήσει το υψος της οφειλής του.

Τα δικαστήρια έχουν κρίνει πολλές φορές ότι οι τράπεζες χρεώνουν με παράνομα επιτόκια και άλλα έξοδα τα δάνεια με αποτέλεσμα το ποσό της οφειλής να μην είναι το πράγματι οφειλόμενο. Αυτό οδηγεί σε ακύρωση της δγης πληρωμής και επομένως σε ματαίωση όλων των υπόλοιπων ενεργειών της τράπεζας για πλειστηριασμό και εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων των οφειλετών.

Ο νόμος δίνει μία μόνο ευκαιρία στον οφειλέτη να αμφισβητήσει και να ακυρώσει το ποσό μια οφειλής και αυτό είναι με την ανακοπή κατά της δγης πληρωμής. Αν δεν ασκηθεί η ανακοπή μέσα στην προβλεπόμενη προθεσμία των 15 εργάσιμων ημερών, τότε η οφειλή ανεξάρτητως του αν είναι νόμιμη ή παράνομη, γίνεται απρόσβλητη και ισχύει για 20 ολόκληρα έτη.

Συνοψίζοντας, για ένα ακόμα μήνα περίπου ο νόμος παρέχει την δυνατότητα υπαγωγής στο ν. Κατσέλη με προστασία της πρώτης κατοικίας. Μετά δεν γνωρίζουμε αν ο νόμος θα εξακολουθήσει να ισχύει και με τι κριτήρια ή αν θα πάψει τελείως.

Οι οφειλέτες χάνουν έτσι το δικαίωμα προστασίας της κατοικίας τους και στην χειρότερη των περιπτώσεων την δυνατότητα μιας ευνοϊκότερης ρύθμισης των δανείων τους, ακόμα κι αν έχουν εκδοθεί διαταγές πληρωμής εις βάρος τους

Μετά η μόνο τους προστασία και άμυνα θα είναι η άσκηση ανακοπής κατά κάθε εκδοθείσης δγης πληρωμής. Κάθε δάνειο που είναι σε καθυστέρηση θα δίνει στην τράπεζα την δυνατότητα έκδοσης δγης πληρωμής. Επομένως όσα τα οφειλόμενα δάνεια, τόσες μπορεί να είναι οι διαταγές πληρωμής και θα επιβάλλεται πλέον να είναι και οι ανακοπές. Αυτό είναι οικονομικά ασύμφορο και πρακτικά αδύνατον για έναν οφειλέτη. Συνεπώς η τράπεζα θα παίζει χωρίς ουσιαστικά αντιπάλο.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡ. ΜΗΛΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ

Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή

Τηλ. 6945-028153, 213-0338950

e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it., This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

www.legalaction.gr,fb: Αναστασία Μήλιου

 

 

More Articles ...

e horos logo